Judaizm

Żydzi zamieszkiwali Kraków już od drugiej połowy XII wieku. Od końca XV wieku ich gmina została przeniesiona do sąsiadującego miasta – Kazimierza, który z końcem XIX wieku przyłączono do Krakowa jako jedną z dzielnic.

W 1868 r. Żydom krakowskim przyznano równe prawa obywatelskie, co spowodowało wzrost ich aktywności na polu społecznym, ekonomicznym i politycznym. Z czasem zaczęli zamieszkiwać także inne dzielnice: Stradom, Podgórze, Śródmieście, powoli asymilując się kulturowo z ludnością polską. Centrum życia religijnego pozostał Kazimierz z sześcioma synagogami ortodoksyjnymi (Stara, Remu, Wysoka, Poppera, Kupa, Izaaka) oraz synagogą postępową Tempel, a także licznymi domami modlitwy czy chasydzkimi sztibłami. W okresie przedwojennym osłabły ruchy asymilatorskie, na rzecz wzrostu popularności obozu syjonistycznego. Przed wybuchem wojny społeczność żydowska w Krakowie stanowiła około 25% mieszkańców miasta, współtworząc je jako politycy, architekci, lekarze, przedsiębiorcy, naukowcy, ludzie kultury i sztuki.