Kościół Rzymskokatolicki

Rozwój wyznania rzymsko-katolickiego na terenie Krakowa wiąże się z powstaniem diecezji krakowskiej. Powstała ona na mocy decyzji zapadłych podczas zjazdu gnieźnieńskiego w 1000 roku. Pierwszym biskupem diecezji krakowskiej, wymienionym w najstarszym "Katalogu biskupów krakowskich" był Niemiec, Poppo.

Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku, w Krakowie żyło najwięcej katolików- ponad ¾ ludności miasta (181 997 ludności w tym 142 115 katolików, w tym 140 347 obrządku łacińskiego (77,1%), 1755 obrządku greckiego, 13 ormiańskiego; 877 protestantów, w tym 822 wyznania ewangelicko- augsburskiego, 50 ewangelicko- reformowanego, 5 anglikańskiego; 46 prawosławnych, 38 882 (21,4% ogółu mieszkańców Krakowa)- ludność wyznania mojżeszowego, 67 osób uznało się za bezwyznaniowych).

Duże znaczenie miała wolność religijna w odrodzonej Polsce oraz równouprawnienie wszystkich uznanych wyznań w państwie, co gwarantowała konstytucja z 17.03.1921 r. Kraków do 1925r. był stolicą rzymskokatolickiej diecezji, którą na mocy konkordatu zawartego przez RP ze Stolicą Apostolską podniesiono do rangi metropolii. Duszpasterstwo parafialne zorganizowane w dwóch dekanatach, które obejmowały także przedmieścia i okoliczne wioski.

Rozwój gospodarczy Krakowa spowodował zwiększenie liczby ludności i co za tym idzie tworzenie nowych parafii. Wśród wiernych parafii krakowskich duży odsetek ludności pochodził ze wsi, co można było zauważ szczególnie podczas niedzielnych mszy lub większych świąt, czy wiejskich ślubów, które odznaczały się wyjątkową barwnością.