Kościół Rzymskokatolicki

Rozwój wyznania rzymsko-katolickiego na terenie Krakowa wiąże się z powstaniem diecezji krakowskiej. Powstała ona na mocy decyzji zapadłych podczas zjazdu gnieźnieńskiego w 1000 roku. Pierwszym biskupem diecezji krakowskiej, wymienionym w najstarszym "Katalogu biskupów krakowskich" był Niemiec, Poppo.

Wraz z upływem wieków, Kraków z grodem wawelskim – siedzibą królów, biskupstwem i licznymi kościołami i klasztorami stanowił silne centrum polityczne, kulturalne, a także religijne. „Rocznik Kapituły Krakowskiej” na rok 1222, a wiec jeszcze przed lokacją Krakowa w 1257 roku, podawał, kościół św. Trójcy (obecnie dominikański) jako miejski. W tym okresie Kraków liczył 28 kościołów. Dalszy rozkwit kościoła katolickiego w Krakowie nastąpił wraz z biegiem dziejów. Religia katolicka ściśle związała się z mieszczańskim społeczeństwem Krakowa. Kraków stał się „Polskim Rzymem”.

Głównym ośrodkiem życia duchowego mieszczan był Kościół Mariacki. Licznie powstawały nowe kościoły, fundowane głównie przez bogatych mieszczan. Popularne było też fundowanie coraz to nowych ołtarzy w już istniejących świątyniach. Rozwijał się kult świętych, pielgrzymki, odpusty. Kraków nawet pod zaborami zachował swoją tożsamość narodową i religijną, a wiara katolicka zawsze miała ogromne znaczenie dla Krakowian.