Protestantyzm

W 1545 i w 1547 r. miały już miejsce publiczne kazania luterańskie w kilku kościołach Krakowa. Od 1552 r. ks. Grzegorz Paweł z Brzezin odprawiał sporadycznie publiczne nabożeństwa domowe pod Krakowem (w Woli Justowskiej i Chełmie) dla krakowskich ewangelików. Natomiast 17 sierpnia 1557 r. ks. Grzegorz Paweł- mianowany przez synod stałym duszpasterzem zboru krakowskiego, przeprowadził pierwsze publiczne nabożeństwo w Krakowie. To zdarzenie uznaje się za początek pierwszego zboru krakowskiego.

Pogrzeb: W kulturach związanych z katolicyzmem, prawosławiem czy protestantyzmem, pogrzeb należy do tzw. sakramentaliów. Grzebanie zmarłych związane jest z przekonaniem, że w końcu czasów przyjdzie Jezus i nastąpi zmartwychwstanie ciał. Jest to ogół obrzędów towarzyszących grzebaniu lub kremacji zwłok zmarłego. Traktowany jest jako jeden z podstawowych moralnych i religijnych obowiązków wobec zmarłego. Pogrzeb jest formą rozstania się z postacią cielesną człowieka, mającą na celu pożegnanie się ze zmarłym i okazanie mu szacunku. Do tradycyjnych form pożegnania zmarłego przyjętych w kulturze europejskiej jest towarzyszenie trumnie ze zmarłym (lub urnie z jego prochami) w pochodzie pogrzebowym (kondukcie żałobnym) w drodze na cmentarz- miejsca złożenia doczesnych szczątków. Osoby towarzyszące niosą ze sobą zwykle wieńce i wiązanki kwiatów, które na koniec składane są na grobie zmarłego. Obrzędy towarzyszące grzebaniu lub paleniu zwłok zależą od lokalnych tradycji i zwyczajów. W kościele katolickim przed złożeniem trumny do grobu odbywa się msza św. żałobna w intencji zmarłego. W tej grupie wyznaniowej dopuszcza się również pochówek osoby zmarłej po spopieleniu ciała w specjalnym piecu kremacyjnym (kremacja) i zsypaniu prochów do urny. Stosuje się to zwłaszcza w krajach protestanckich i zlaicyzowanych. Kościół katolicki dopuścił możliwość kremacji w 1963 roku, zabroniona jest jednak nadal w prawosławiu. Czas pogrzebu od chwili śmierci, za kilkoma wyjątkami, nie jest ściśle przepisany.