Prawosławie

Prawosławna parafia w Krakowie została założona w 1923 roku. W następnym roku powstał Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny, zrywając zależność hierarchii kościelnej od metropolity moskiewskiego.

Chrześcijaństwo obrządku wschodniego dotarło na obecne południowe ziemie Polski z dwóch kierunków: z Moraw i księstw ruskich. W IX wieku na terenach zamieszkiwanych przez Słowian działalność misyjną rozpoczęli św. Cyryl i Metody, którzy stworzyli na potrzeby ewangelizacji alfabet, przetłumaczyli Pismo Święte i wprowadzili do liturgii język staro-cerkiewno-słowiański (do dziś używany przez Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny). Wielką ideę szerzenia chrześcijaństwa wśród Słowian, podjętą przez patronów Europy kontynuowali ich uczniowie. Obrządek słowiański został potępiony przez papieża Stefana VI w 885 roku, w skutek czego wygnano duchownych z Wielkich Moraw. Według niektórych hipotez mieli oni uzyskać schronienie w państwie Wiślan. Istnieją także przypuszczenia jakoby to właśnie w Krakowie miało istnieć biskupstwo przeniesione z Nitry, jeszcze w czasach przed przyłączeniem tych terenów do państwa Mieszka I. Dość lakoniczne zapiski w Kronice Galla i innych tekstach historycznych mówią o „fałszywych chrześcijanach” i wyznawcach „obrządku słowiańskiego”. Natomiast odkrycia archeologiczne m.in. z Wzgórza Wawelskiego i Wiślicy dowodzą wpływów wschodnich w budownictwie sakralnym u zarania chrześcijaństwa w Polsce, podobnie jak wezwania niektórych kościołów np. Najświętszego Salwatora. Jednak zachowane źródła nie pozwalają jednoznacznie rozstrzygnąć kwestii kiedy chrystianizacja objęła tereny dzisiejszego Krakowa. Pod koniec X wieku Włodzimierz, władca Rusi Kijowskiej przyjął chrześcijaństwo z rąk misjonarzy bizantyjskich. W 1054 roku doszło do tzw. Wielkiej Schizmy Wschodniej czyli rozłamu Kościoła na wschodni (nazywany Ortodoksyjnym, Prawosławnym) i zachodni (Rzymskokatolicki, łaciński).