Opowiedz mi miasto

Leszek Zarzycki

Dane

  • Kategoria i tagi:

    osoby
  • Imiona i nazwisko:

    Leszek Zarzycki

  • Daty życia:

    24-05-1954

  • Dzielnica:

    13

Leszek Zarzycki, syn Czesława i Zofii z domu Sadowskiej, urodził się w 23 maja 1954 w Nysie. Z zawodu jest mechanikiem precyzyjnym. W Krakowie, w dzielnicy Podgórze mieszka od lat siedemdziesiątych i od tego czasu z dużym zainteresowaniem uczestniczy w tradycjach miejskich takich jak Emaus, pochód Lajkonika, Rękawka. W rodzinie nikt nie wykonywał szopek. Do rzemiosła szopkarstwa zachęcił swoich synów: Sebastiana i Dominika, którzy uczestniczyli w konkursie dwa razy, a w 1994 roku otrzymali wyróżnienie w kategorii szopek dziecięcych. Najbardziej ceni twórczość Witolda Głucha i przyznaje, że to on zachęcił go do wykonywania szopek i przekazał podstawowe zasady konstruowania. Pierwszą szopkę zaczął tworzyć w latach osiemdziesiątych i pracował nad nią prawie trzy lata. W 1982 roku wystawił ją na konkurs i zdobył trzecie miejsce, co zachęciło go do dalszej pracy. Twierdzi, że twórca szopek musi mieć dużo samozaparcia, jeśli chce osiągnąć oczekiwany efekt i dodaje, że kto raz spróbował tego rzemiosła nie może już przerwać. Z architektury Krakowa szczególnie ceni tę z kościoła Mariackiego, Sukiennic, zamku na Wawelu i Bramy Floriańskiej. Marzy o wykonaniu ołtarza Wita Stwosza. Ponadto zachwycają go maszkarony i zegary na zabytkach w centrum Krakowa (zwraca uwagę na różne wykonanie wskazówek, cyferblatów). Uważa, że szopka jest połączeniem wszystkich stylów w jednej budowli przy zachowaniu odpowiednich proporcji i kolorystki. Charakterystyczne dla jego prac są kopułki i podcienie oraz lalki, które tworzy własnoręcznie jego żona. Wykonanie jednej lalki z kartonu, a następnie pokrycie kolorowym staniolem trwa około pięciu dni. W szopce umieszcza figurki przedstawiające folklor miejski, postaci religijne (Jan Paweł II) lub historyczne wydarzenia (powstanie „Solidarności”). Nim jednak przystąpi do budowania szopki, projektuje jej formę. Konstrukcję wykonuje ze sklejki lub listewki, a następnie obudowuje ją tekturą. Nie stosuje materiałów pasmanteryjnych, ponieważ twierdzi, że to, co wykona własnoręcznie jest bardziej wartościowe. Poszczególne kondygnacje skręca śrubami, mocując je ze sobą. Budowę szopki rozpoczyna od podstawy. Stosuje wyraźną kolorystykę, w której dominują niebieski i czerwony. Do grudniowego konkursu szopki przygotowuje się w domu, zaczynając prace od lutego. Wielokrotnie na tę okazję brał urlop w pracy. Specjalizuje się w szopkach dużych, ale wykonywał także szopki małe i średnie. Zawsze starał się włączać do nich mechanizmy i oświetlenie. W pracy szopkarskiej miał długą przerwę i wrócił do niej po 15 latach, mówiąc: „nie mogłem wytrzymać bez tego… i zrobiłem najpierw jedną, a później dwie na raz, bo to tak ciągnie”. Do dziś wykonał już ponad 20 szopek, a niektóre z nich znajdują się w zbiorach w Polsce i zagranicą w Hiszpanii, Kanadzie, Francji, Niemczech, Stanach Zjednoczonych. Jego szopki 13 razy otrzymały pierwszą nagrodę, były wielokrotnie nagradzane lub otrzymywały wyróżnienie. W 2020 roku otrzymał specjalną nagrodę imienia Dyrektora Muzeum Historycznego Miasta Krakowa, Jerzego Dobrzyckiego. Uczestniczył w konkursach 23 razy, w latach: 1982, 1983, 1984, 1985, 1986, 1987, 1988, 1989, 1990, 1993, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2017, 2019, 2020.

Biogram na podstawie tekstu Magdaleny Kwiecińskiej oraz publikacji „Konkursy Szopek Krakowskich 1937 – 2017”, Kraków 2017.

 

Aktualności

Sprawdź w tym tygodniu

  • Mariusz Glonek

    Przyboczny Lajkonika, prywatnie syn Zbigniewa Glonka. Urodził się w Krakowie, ale miłość zaprowadziła go do Wieliczki, gdzie mieszka ze swoją rodziną. Pracuje w Wodociągach Krakowskich jako inspektor w Biurze Obsługi Klienta. Tradycja pochodu Lajkonika towarzyszy mu od najmłodszych lat życia. Szczególnie mocno zapadł mu w pamięć pochód

                                                    
  • Piotr Marcinkowski

    W pochodzie uczestniczył już jako dziecko – co roku przechodził ulicami Krakowa obok swojego ojca i dziadka, jeszcze bez określonej funkcji, jedynie ubrany przez mamę w strój krakowiaka. Zmieniło się to w roku 1997, gdy w wieku 18 lat stał się pełnoprawnym członkiem orszaku w roli włóczka. Włóczkiem był przez 15 lat, do 2013 roku, gdy

                                                    
  • Wojciech Leleń

    Jest krakowianinem z urodzenia. Pracuje jako kucharz, ukończył szkołę gastronomiczną oraz studia z geografii na Uniwersytecie Pedagogicznym w Krakowie. Z dzieciństwa pamięta legendę o Lajkoniku, opowiadaną przez Rodziców i Dziadka. Już jako mały chłopiec uczestniczył w pochodach Lajkonika. Szczególnie podobał mu się wtedy pokłon chorąg

                                                    
  • Mateusz Glonek

    „Miasto bez tradycji to jest miasto bez duszy.”

    Od dziecka wiedział, że przyjdzie taki dzień, kiedy i on dołączy do orszaku. Z tradycją organizacji pochodu Lajkonika związana jest cała jego rodzina – zaczęło się od wujka, Zbigniewa Glonka, który – gdy porzucił bycie włóczkiem i został samym Lajkonikiem –

                                                    
  • Stanisław Romanik

    Urodził się 13 lipca 1910 roku w Krakowie, zmarł 7 października 1987 roku. Pracował fizycznie, a w wolnym czasie jego hobby była naprawa starych zegarów, gra na akordeonie i budowa szopek krakowskich. Inspiracje czerpał z architektury kościołów w Krakowie, specjalizował się w dużych szopkach. Budowa jednej szopki zajmowała mu około 8-9

                                                    
  • Edward Romanik

    Urodził się 29 marca 1954 r. w Krakowie i tutaj mieszka. Z zawodu jest blacharzem samochodowym, prowadzi własną firmę remontowo-budowlaną.
    W Konkursie Szopek Krakowskich uczestniczył 7 razy (w latach 1970-1985), w którym prezentował szopki duże i średnie. Zdobył dwukrotnie II. nagrodę (w 1975 i 1976 roku), dwie nagrody III. (w 19