Opowiedz mi miasto

Paweł Nawała

Dane

  • Kategoria i tagi:

    osoby
  • Imiona i nazwisko:

    Paweł Nawała

  • Daty życia:

    8-12-1970

  • Dzielnica:

    5

Paweł Nawała, syn Jana i Julii z domu Daniel, urodził się 8 grudnia 1970 w Krakowie. Emocjonalnie związany jest z dzielnicą Krowodrza. Jego zawodami wyuczonymi są zegarmistrzostwo i technik wiertnik. Pracuje w Muzeum Historycznym Miasta Krakowa jako konserwator szopek. Od najmłodszych lat kleił modele statków i interesował się konstruowaniem różnych budowli, wznosząc zamki z klocków. Do tworzenia szopek namówił go ojciec. Matka jego jest malarką amatorką, a ojciec murarzem, który pracował ze znanym twórcą szopek Janem Kirszem. To on zainteresował go tym artystycznym rzemiosłem, a następnie zachęcił swojego syna do wzięcia udziału w konkursie. Pewnego dnia postanowił więc spalić wszystkie wykonane modele statków (uznał je za zbyt proste i banalne) i zająć się wyłącznie klejeniem szopek. Jest samoukiem. Na początku swojej twórczości często przychodził w okresie Bożego Narodzenia na Rynek Główny, gdzie w witrynie Krzysztoforów przyglądał się prezentowanej szopce. W 1985 roku po raz pierwszy wziął udział w konkursie. Od lat 80. tworzył systematycznie – stało się to jego „nałogiem” i „nie może się od tego uwolnić” jak mówi. Miejscem, gdzie pracuje jest mieszkanie. Sposób budowania przez niego szopki zmieniał się w przeciągu lat pracy twórczej. Dawniej rozpoczynał od naszkicowania i skonstruowania schematu całej bryły, którą wykańczał dodając poszczególne elementy. Dziś rozpoczyna od podstawy, a następnie nadbudowuje kolejne kondygnacje i wieże. Nim jednak rozpocznie pracę „czeka na natchnienie i wewnętrzny spokój” jak mówi i dodaje: „jeśli człowiek ma wewnętrzny chaos to nie jest w stanie nic zrobić”. Praca nad szopką wymaga dużego skupienia i cierpliwości. Dość często pracuje nad jednym, nie rzadko drobnym elementem cały dzień. Specjalizuje się w szopkach dużych. Sceny religijne oddziela kondygnacją od przedstawień nawiązujących do wydarzeń historycznych i tradycji krakowskich. Motywy architektoniczne wykorzystywane w szopce odnoszą się głównie do stylu renesansowego i gotyku, który obserwuje w zabytkach takich, jak kościół Mariacki i katedra wawelska. Inspiruje się różnymi detalami architektonicznym, które szkicuje lub przegląda albumy z fotografiami przedstawiającymi zabytki. Charakterystyczne dla jego twórczości są własnoręcznie wykonane płaskorzeźby oklejane staniolem, które przytwierdza do ścian konstrukcji szopki. Stara się, aby ściany wież były niebieskie, a wykończenia budowli złoto-białe. W innym rodzaju wykonywanych przez niego szopek dominuje tonacja szara. W 2005 roku, gdy zmarł Jan Paweł II wykonał szopkę w ciemnych barwach, nawiązującej do panującego wówczas nastroju żałoby narodowej. W konstrukcji została zawarta brama i okno kurii przy ul. Franciszkańskiej w Krakowie. Oryginalnym dziełem było wykonanie, z okazji wystawy we Włoszech w 2008 roku, 3 metrowej szopki zawierającej motywy zarówno z architektury Krakowa jak i Turynu. Jest uzdolniony plastycznie. W wolnych chwilach zajmuje się malowaniem obrazów olejnych lub akrylowych. Do dziś wykonał kilka impresji. Jego szopki znajdują się w zbiorach w Polsce i zagranicą w Szwajcarii, Hiszpanii, Anglii, Francji, Włoszech. Od 2009 roku uczestniczy w pochodzie Lajkonika, pełniąc rolę włóczka. Jego szopki były wielokrotnie nagradzane lub otrzymywały wyróżnienie w kategoriach małych, średnich lub dużych. Uczestniczył w wielu konkursach, w latach od 1985 do 1997 roku i od 2011 roku.

W 2013 r. otrzymał nagrodę im. Zofii i Romana Reinfussów.

Biogram na podstawie tekstu Magdaleny Kwiecińskiej oraz publikacji „Konkursy Szopek Krakowskich 1937 – 2017”, Kraków 2017.

 

 

Aktualności

Sprawdź w tym tygodniu

  • Michał Wincencik

    Michał Wincencik, urodzony 26 września 1916 r. w Brzegach koło Krakowa.

    Między rokiem 1981 a 1986 brał udział w konkursach szopek.

    Z wykształcenia był technikiem budowlanym. W 1939 r. został powołany do wojska do 20. Pułku Piechoty w Krakowie, brał udział w kampanii wrześniowej i został internowany w Rumunii, w 1940 roku

                                                    
  • Tadeusz Żmirek

    Tadeusz Żmirek, urodzony 28 lipca 1934 r. w Myślachowicach (woj. katowickie). Ślusarz w Kopalni Węgla Kamiennego „Siersza” w Trzebini- Sierszy. Od najmłodszych lat interesowały go sztuki plastyczne. Jego ojciec również rzeźbił i malował, to on rozpoczął edukację plastyczną autora. Podczas służby w Marynarce Wojennej równie szybko pan Ż

                                                    
  • Kazimierz Wiatr

    Kazimierz Wiatr, urodzony 18 lutego 1955 w Krakowie. Naukowiec i polityk, profesor zwyczajny AGH, harcmistrz, były przewodniczący Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej, senator RP.

    Jego szopki znajdują się w zbiorach Muzeum Historycznego Miasta Krakowa oraz były prezentowane na Wystawie Kościuszkowskiej w Stanach Zjednoczonych.

  • Jakub Zawadziński

    Jakub Zawadziński, jeden z najmłodszych aktywnych obecnie szopkarzy, urodzony w 1996 r.

    Szopkarstwem zainteresował się około 2002 roku, odwiedzając  z dziadkiem wystawy pokonkursowe. Dziecięcy zachwyt sprawił, że sam podjął próby budowy, jeszcze jako uczeń szkoły podstawowej. W 2009 roku, dzięki lekturze książki Wiesława Barczew

                                                    
  • Władysław Owsiński

    Władysław Owsiński urodził się 19 maja 1874, zmarł 26 grudnia 1960 r.

    Mieszkał przy ul. Friedleina 13 w Krakowie. Brał udział w konkursach szopek od 1937 do 1959 r. Jego szopki znajdują się w zbiorach Muzeum Etnograficznego. Uważał się za współtwórcę klasycznej szopki typu „ezenekierowskiego”. Został odznaczony Złotą odznaką „za

                                                    
  • Leszek Zarzycki

    Leszek Zarzycki, syn Czesława i Zofii z domu Sadowskiej, urodził się w 23 maja 1954 w Nysie. Z zawodu jest mechanikiem precyzyjnym. W Krakowie, w dzielnicy Podgórze mieszka od lat siedemdziesiątych i od tego czasu z dużym zainteresowaniem uczestniczy w tradycjach miejskich takich jak Emaus, pochód Lajkonika, Rękawka. W rodzinie nikt ni