Opowiedz mi miasto

Zbigniew Gillert

Dane

  • Kategoria i tagi:

    osoby
  • Imiona i nazwisko:

    Zbigniew Gillert

  • Daty życia:

    20-06-1958

  • Dzielnica:

    13

Zbigniew Gillert, syn Tadeusza i Zofii z domu Lichoń, urodził się 20 czerwca 1958 w Krakowie. Dzieciństwo spędził w Krzeszowicach, ale najbardziej czuje się związany z Podgórzem, gdzie mieszka od wielu lat. Z zawodu jest malarzem budowlanym. Nim zajął się sztuką szopkarstwa, wykonywał modele statków i samolotów, a także malował olejne obrazy. W latach siedemdziesiątych założył zespół muzyczny. W dzieciństwie często obserwował pochód Lajkonika i bywał na Emausie, a także zwiedzał z rodzicami zamek na Wawelu. Szopki zaczął wykonywać pod wpływem ojca, który jest znanym i cenionym twórcą w Krakowie. W rodzinie  jest żywa tradycja robienia szopek. W konkursach uczestniczyli także jego bracia Ryszard i Tomasz oraz córki Aneta i Żaneta. Pierwsze samodzielne prace w wieku dziesięciu lat wykonywał pod okiem ojca, z czasem usamodzielnił się i wykształcił swój styl. Ceni twórczość Zygmunta Grabarskiego, u którego podziwia dokładność i precyzję wykonania oraz Zdzisława Dudzika za artyzm w pracy przy lalkach. Od najmłodszych lat miał okazję przyglądać się technice pracy ojca, ucząc się rzemiosła. Dużą motywacją do tworzenia szopek była dla niego chęć uczestniczenia w tej krakowskiej tradycji. Czuje się związany ze środowiskiem krakowskich twórców. Nim zacznie konstruować szopkę, wykonuje odpowiednią dokumentację fotograficzną detali architektonicznych, w których odnajduje inspirację. Od kilku lat zwraca szczególną uwagę na bramy. Ponadto korzysta z projektów szopek wykonanych przez ojca. Ceni zabudowę Wzgórza Wawelskiego oraz front Collegium Novum. Charakterystycznym w jego pracach jest powtarzający się motyw wykuszy z Sukiennic. Twierdzi, że w szopce bardzo ważne są witraże, do których czerpie inspirację z katedry wawelskiej lub kościoła Mariackiego. Uważa, że szopka powinna być strzelista i nawiązywać do stylu gotyckiego. Jego szopki są podświetlane, a od pewnego czasu także zmechanizowane. Wszystkie ozdoby wykonuje własnoręcznie. Pracę zaczyna od dolnych kondygnacji, wówczas łatwiej jest mu zachować proporcje. Umieszcza w niej figurki, które są postaciami biblijnymi, ale także ukazują folklor miejski, są to Lajkonik ze świtą i krakowiacy. Charakterystyczna jest jego praca przedstawiająca figurę smoka wawelskiego trzymającego szopkę. Czasami nawiązuje do wydarzeń historycznych poprzez umieszczenie kosynierów, którzy stoją przy herbie krakowskim lub Bartosza Głowackiego przy armacie. W każdej szopce umieszcza kopułę Zygmuntowską. Stosuje kolorystkę w tonacji czerwonej, zielonej i czasami granatowej, a ozdoby zawsze są złote. Specjalizuje się w szopkach małych. Pracuje przy stole w pokoju, przygotowując się do grudniowego konkurs od stycznia do czerwca, z przerwą na okres wakacyjny, by we wrześniu powrócić do pracy. Do dziś wykonał ponad 40 szopek konkursowych i kilkaset szopek na zamówienie do spółdzielni „Millenium”. Znajdują się one w zbiorach w Polsce i za granicą w Stanach Zjednoczonych, Niemczech, Włoszech, Australii. Szopki były wielokrotnie nagradzane lub otrzymywały wyróżnienie w kategorii dużych, średnich lub małych. Jest członkiem Stowarzyszenia Twórców Ludowych, a w 2011 roku laureatem nagrody im. Zofii i Romana Reinfussów. Uczestniczył w konkursach 45 razy, w latach: 1968, 1969, 1970, 1971, 1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977, 1979, 1980, 1981, 1982, 1983, 1984, 1985, 1986, 1987, 1988, 1989, 1990, 1991, 1993, 1994, 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2001, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016 2017, 2018.

Biogram na podstawie tekstu Magdaleny Kwiecińskiej oraz publikacji „Konkursy Szopek Krakowskich 1937 – 2017”, Kraków 2017.

 

Aktualności

Sprawdź w tym tygodniu

  • Michał Wincencik

    Michał Wincencik, urodzony 26 września 1916 r. w Brzegach koło Krakowa.

    Między rokiem 1981 a 1986 brał udział w konkursach szopek.

    Z wykształcenia był technikiem budowlanym. W 1939 r. został powołany do wojska do 20. Pułku Piechoty w Krakowie, brał udział w kampanii wrześniowej i został internowany w Rumunii, w 1940 roku

                                                    
  • Tadeusz Żmirek

    Tadeusz Żmirek, urodzony 28 lipca 1934 r. w Myślachowicach (woj. katowickie). Ślusarz w Kopalni Węgla Kamiennego „Siersza” w Trzebini- Sierszy. Od najmłodszych lat interesowały go sztuki plastyczne. Jego ojciec również rzeźbił i malował, to on rozpoczął edukację plastyczną autora. Podczas służby w Marynarce Wojennej równie szybko pan Ż

                                                    
  • Kazimierz Wiatr

    Kazimierz Wiatr, urodzony 18 lutego 1955 w Krakowie. Naukowiec i polityk, profesor zwyczajny AGH, harcmistrz, były przewodniczący Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej, senator RP.

    Jego szopki znajdują się w zbiorach Muzeum Historycznego Miasta Krakowa oraz były prezentowane na Wystawie Kościuszkowskiej w Stanach Zjednoczonych.

  • Jakub Zawadziński

    Jakub Zawadziński, jeden z najmłodszych aktywnych obecnie szopkarzy, urodzony w 1996 r.

    Szopkarstwem zainteresował się około 2002 roku, odwiedzając  z dziadkiem wystawy pokonkursowe. Dziecięcy zachwyt sprawił, że sam podjął próby budowy, jeszcze jako uczeń szkoły podstawowej. W 2009 roku, dzięki lekturze książki Wiesława Barczew

                                                    
  • Władysław Owsiński

    Władysław Owsiński urodził się 19 maja 1874, zmarł 26 grudnia 1960 r.

    Mieszkał przy ul. Friedleina 13 w Krakowie. Brał udział w konkursach szopek od 1937 do 1959 r. Jego szopki znajdują się w zbiorach Muzeum Etnograficznego. Uważał się za współtwórcę klasycznej szopki typu „ezenekierowskiego”. Został odznaczony Złotą odznaką „za

                                                    
  • Leszek Zarzycki

    Leszek Zarzycki, syn Czesława i Zofii z domu Sadowskiej, urodził się w 23 maja 1954 w Nysie. Z zawodu jest mechanikiem precyzyjnym. W Krakowie, w dzielnicy Podgórze mieszka od lat siedemdziesiątych i od tego czasu z dużym zainteresowaniem uczestniczy w tradycjach miejskich takich jak Emaus, pochód Lajkonika, Rękawka. W rodzinie nikt ni